30’lu yaşlardaki kadınlar kendilerini geçmişe göre daha akıllı buluyor, haklarını korkusuzca savunuyor ve istedikleri şeylere odaklanıp hedefe doğru hareket ediyorlar. Kadın olmanın zevki en çok bu yaşta alınmaya başlıyor. Çalışma hayatında yükseldiğimiz, güzelliğinizin keyfini sürdüğümüz ve özgürleştiğimiz bir dönem aynı zamanda. Eğer siz de 30’larınızdaysanız eminiz aşağıdaki hikayeler tanıdık gelecektir. Henüz zamanınız varsa ilham da alabilirsiniz...

Cosmopolitan

Yaşımız ilerledikçe, eskiden yaptığımız şeyler birden saçma gelmeye başlıyor. Ya da eskiden üzüldüğümüz şeylerle neden boşu boşuna zaman harcadığımızı sorgular hale geliyoruz. Üzerine şarkılar yazılan, şiirler döşenen 30’lu yaşlar, yeni bir dönemin başlangıcı anlamına da geliyor. Çünkü artık her olaya daha olgun yaklaşılıyor. İşte farklı deneyimler...

“Küçükken en yakın arkadaşımın hoşlandığı çocukla aynı bara gidebilmek için tüm planlarımı iptal ederdim. Çünkü ona eşlik etmek zorunda olduğumu hissederdim. Artık en önemli şeyin kendim olduğunu düşünüyor ve kimsenin kahramanı olmak için kasmıyorum. Ayrıca bazı arkadaşlarımın benim için öne çıkacağını veya arkamda olduğunu bildiğim halde, bazılarının kılını bile kıpırdatmayacağını ama bunun onları kötü bir insan yapmadığını da öğrendim. Bunu sizi umursamadıklarından dolayı değil, kendi hayatlarını önemsedikleri için yapıyorlar. Ben de artık aynısını yapıyorum! ”

Oylum, 33

“Kendi özel hayatım ve arkadaşlarımınki söz konusu olduğunda, fazlasıyla özenli davranıyorum. Eskiden işi şakaya vurarak insanlara her şeyimi anlatır, hatta kendime pay çıkartırdım. Bu şekilde insanları eğlendirdiğimi, beni komik buldukları için de daha çok seveceklerini düşünürdüm. Ama şimdi hayatımın bazı alanlarının mahrem olduğunu ve insanların önemini kavradım. Ve bunların saygı ve özeni hak ettiklerini düşünüyorum. Artık aşk hayatımın tüm detaylarını eskisi gibi herkesle paylaşmıyorum. Ve liseden beri içimde saklı duran dedikoducu kızı da çıkarıp attığım için, diğer kadınlar hakkında ileri geri konuşmuyorum. Bunun sonucu olarak da, daha çok duygusal empati ve enerji sahibiyim. Meğer çok fazla gevezelik yapmak benden ne çok şey alıp götürmüş.”

Kübra, 34

“20’li yaşlarımdayken, bazı şeyleri yapmadan önce fazlasıyla heyecanlanırdım. Bu, çok sinir bozucu ve genellikle kötü sonuçlanan bir alışkanlıktı. Bir sürü arkadaşımla aynı anda buluşabileceğim bir restoran ayarlamak, işle ilgili bir organizasyonda kendimi önemli bir kişiye tanıtmak veya erkek arkadaşımdan aptal bir hatadan dolayı özür dilemek gibi şeyleri daha önce ya bir kez yapmıştım ya da hiç yapmamıştım. Bu yüzden genellikle kendimden emin olamıyor veya ikinci ve hatta yüzüncü kez o konuda düşünmem gerekiyordu. Şimdi yine bazı şeyleri ilk kez yapmıyor muyum? Tabii ki yapıyorum. Sadece artık uzmanlaştığım birçok beceri olduğu için, bunları kolaylıkla atlatıyorum. Bu da kendime olan güvenimi artırıyor. Bugünlerde aşina olmadığım bir durumla karşı karşıya kaldığımda ‘Şimdi bunu nasıl yapacağım’ diye düşünmek yerine, ‘Bunu da atlatacağım’ diyorum.”

Nazan, 36

“Artık evde zaman geçirmekten daha çok hoşlanıyorum. Eskiden, eğer bir parti varsa oraya gidip arkadaşlarımın neler yaptığını görmek isterdim. Yeni açılan bir yerse, kimlerin oraya takıldığını mutlaka görmem gerekirdi. Bir yerlerde yakışıklı erkeklerin olduğu haberini alırsam, oraya gidip onlarla tanışma olasılığımı artıracağımı düşünürdüm. Eğer güzel olmak için çok fazla çabalarsam, eve en geç sabah dörtte dönmem gerekirdi. Çünkü güzelleşmek için harcadığım onca zamanı bir şekilde telafi etmem gerektiğini düşünürdüm. Ciddi anlamda bu liste böylece uzar giderdi. Bir şeyleri kaçırıyor olmaktan ölesiye korkardım! Ama 30 yaşıma girer girmez çok fazla para harcadığımı, geç saatlere kadar dışarıda kaldığımı ve ertesi günümü çok yorgun geçirdiğimi fark ettim. Her gece aynı şey tekrarlanıyordu. Şimdi beni mutlu eden şeylerle daha çok iç içeyim. Yani evde kalıp yemek yapıyor veya film izliyorum. Veya bazen arkadaşlarımla dışarı çıktığımda canım içki içmek istemiyor ve sadece soda içebiliyorum. Eskiden olsa alkol almadığım için utanır ya da kendimi kötü hissederdim artık bu konuda çok rahatım.”

Canan, 30

“Hislerim söz konusu olduğunda tam anlamıyla bir kontrol manyağıydım. Bazı durumlarda vermem gereken belli tepkiler olduğunu düşünürdüm. Örneğin bana kötü davranan bir erkek nasılsa normal değil diye durumu sorun etmezdim. Bu konuda kendimi telkin ederdim. Ama aslında bu durum benim aleyhime çalışıyordu. Bu şekilde davranarak kötü hisleri başımdan savmak yerine, onları güçlendiriyordum. Yaşım ilerleyince, kendim hakkında bazı şeyleri kabullenmeyi öğrendim. Buna, nasıl hissettiğim de dahildi. Bazı duygularla savaşmak yerine, kendime şunu söylüyorum: ‘Bu beni sinirlendiriyor.’ Hislerimi kabullenmek kelimenin tam anlamıyla önümü açtı diyebilirim. Artık kaba bir erkeğin bana kötü davranmasını haklı bulmuyor, onu hayatıma sokmayı reddediyorum.”

Beliz, 34

“Bir yaz, iki arkadaşım da hayatlarıyla ilgili büyük bir değişiklik yaşıyordu. Ben de bu yüzden günde üç saatimi onları telefonda dinleyerek geçiriyordum. Biri kapatıyor, peşinden öbürü arıyordu. Bir gün onlardan biriyle telefonu kapattıktan sonra, benim hayatımda neler olup bittiğini sormadığını fark ettim. Diğer zamanlarda ise, bunu nadiren olarak yapsa da, nasıl olduğumu sorduktan kısa süre sonra otomatik olarak konuyu kendisine getiriyordu. Bencil insanlarla sarılmış bir durumdaydım. Tabii ki onlara yardımcı olmayı sorun etmiyordum ama onlara devamlı bir hizmette bulunup karşılığını hiç alamıyor olmak beni yormaya başlamıştı. Cep telefonumun ekranında isimlerini gördüğümde cevaplamamaya başladım. Artık onlarla daha az görüşüyorum. Bunun beni ne kadar sakin ve daha mutlu bir insan haline getirdiğini size anlatamam. Onların benim bu tavrıma bir anlam veremediklerinden eminim. Belki 30 yaşında girdiklerinde akılları başlarına gelir diye umuyorum.”

Sima, 33